Wat is de norm u waard?
In de tijd van mijn opa en oma was de buurt vaak verdeeld in straten. Als ik de verhalen
van mijn moeder hoor was het zelfs gevaarlijk om buiten haar eigen straat te vertoeven
anders, kreeg je gewoon flinke klappen.
Toch zorgde die afscheiding en de territorium drang naar voor geborgen jeugd en samenhang
binnen de buurt, een eigen identiteit! Toen waren de buurtbewoners vanuit nature nog erg
met elkaar begaan! Iedereen kende elkaar en men was totaal niet beroerd om elkaar te
helpen en te ondersteunen. Even voor jullie beeldvorming! We hebben het hier over grote
stad gelegen aan het water, dus niet zomaar een dorpje op het eiland Voorne-Putten.
Hoewel ik zelf van oorsprong uit een klein dorp kom, waren er in die tijd nog geen
buurtinitiatieven. Die waren in geen velden of wegen te bekennen.
Echter, niet getreurd. Want zonder het te weten was ik als kind al erg sociaal betrokken
bij de buurt, en blijkbaar ook de bij de leefbaarheid van de bewoners. Qua leefbaarheid
zetten wij ons graag in door nachtenlang vertier en veel herrie vanuit de steegjes en
straten. En iedereen mee te laten genieten van onze puberale uitspattingen.
Wat ik ook voor de buurt deed was het rondrijden op een oude puch monza zonder uitlaat.
Net zo lang tot de heer Vernet zelfs tijdens de wintermaanden met een prachtig mooi
gekleurd rood hoofd op zijn eigenwijze en pijnlijke manier, deed verklappen dat hij het
niet meer aan kon horen. Waren wij toen al de pioniers op het gebied van de nu benoemde
sociale cohesie en sociale activering?
Die termen klinken mij overigens wel erg klef in de oren. Noem het maar gewoon verzorgen
van buren contact. Ja, wij hadden al een manier gevonden om leven in de straat te brengen.
De veranderingen in de maatschappij hebben niet de behoeften van de mens maar wel de
initiatieven een andere vorm gegeven. Waar men vroeger hulp kreeg bij het repareren van
hun lekke band, het klussen in huis, het elkaar in de gaten houden of soms zelf een oogje
dichtknijpen. Heeft men nu ook nog dezelfde behoeften. Die worden nu echter vanuit de
gemeente en corporaties gesubsidieerd en onder de noemer van buurtbeheerbedrijven en in
samenspraak met de bewoners verder tot leven gebracht…
En of de sociale cohesie werkt? Ja hoor! Soms zie ik de mannen in gele pakken bij mij op
de stoep gezellig zitten praten om elkaar eens beter te leren kennen. In sommige gemeenten
heeft men zelfs al scholen projecten opgezet, om onder het mom jong geleerd - hoe het
vroeger oud is gedaan meer betrokkenheid te creëren. Het mooie van deze initiatieven is
dat deze oorspronkelijk door irritaties zijn ontstaan. Irritaties over rommel op straat,
irritaties over een lekke band, irritatie over een kapotte lamp, irritaties over herrie en
dus van alles in je leefomgeving.
Irritaties leiden dus tot erg mooie initiatieven. Mijn droom om dan binnen deze
maatschappij echt zo veel mogelijk aan elkaar en de omgeving te irriteren. Laat dat dan de
norm zijn! Wellicht is het in het kader van de globalisering juist leuk om wereldwijd
irritaties met elkaar uit te wisselen. Dit zorgt dan automatisch voor een wereldwijde
sociale cohesie! Als een soort irritatie exchange program. Dan zorgen de
buurtbeheerbedrijven voor meer globale leefbaarheid en wellicht zelfs voor wereldvrede in
de toekomst!
Eugene Bos